Τρελάθηκες; Καθόλου.

 Μα, καλά θα πει κάποιος. Τι μας βάζεις εδώ μέσα; Τον Κούρκουλο; Διαφήμιση της ΑΙΜ; Τρελάθηκες; Καθόλου. Χρειάζεται να ταξιδεύουμε καμιά φορά πίσω στο παρελθόν. Τα video μας μιλάνε με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο. Μας δειχνουν μια άλλη ζωή που σήμερα δεν υπάρχει. Προσωπικότητες με αρχοντιά και στιλ που σήμερα η νέα τάξη δεν θέλει. Μας περιγράφουν έναν άνθρωπο με λεβεντιά, αξιοπρεπή στάση και ευγενή συμπεριφορά. Τον Έλληνα μιας άλλης εποχής... Μόνο γέροι απέμειναν να φωνάζουν, σκυφτοί, κουρασμένοι αλλά και αγριεμένοι με την τραγική κατάσταση. Η νεολαία; Ποια νεολαία; Γεμάτη τατουάζ, ναρκωτικά, καφέ, κινητό, σαχλαμάρες και...Πανελλήνιες για ξεκάρφωμα. Καμία υπόληψη. Καμία νευρικότητα. Κανένας εγωισμός. Ένα λυπηρό θέαμα..

Ο ηγεμόνας είναι ορκισμένος αντινατιβιστής, θέλει μόνο ξένους. Θέλει στεναχώρια και θάνατο.  Αφήνει καμμένη γη.

Πέρασα από το ΚΤΕΟ το απόγευμα. Με πολύ άγχος οι οδηγοί. Αυτοκίνητα σε τραγική κατάσταση. Δεν βγαίνει ο κόσμος. Είναι τρομοκρατημένος με τα πρόστιμα. Με τις κάμερες. Με την ακρίβεια. Το αυτοκίνητο αρχίζει να γίνεται ένα όνειρο. Μια μακρινή ανάμνηση...

Ένα απόσπασμα από την συνέντευξη του Νίκου Κούρκουλου στον Θανάση Λάλα για το ΒΗΜΑ πριν πολλά χρόνια.

Το Εθνικό Θέατρο είχε τριάντα χρόνια να βγει στο εξωτερικό. Ενα βράδυ τρώμε με τη Μαριάννα στο σπίτι του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι ο Ανδρέας και 3-4 υπουργοί μαζί ­ δεν έχει σημασία ποιοι ήταν, αν και θα μπορούσα και να τους αναφέρω. Συζητάμε για τα Βαλκάνια, για το πρόβλημα των Βαλκανίων. Λένε ότι τώρα που άνοιξε ο δρόμος πρέπει να, να, να, να… Και όπως τρώμε, λέω: “Κύριε Πρόεδρε, καλά είναι αυτά που λέτε, αλλά υπάρχουν και άλλοι τρόποι να ρίξουμε τα τείχη και να περάσουμε πολύ πιο εύκολα στα γειτονικά κράτη”. Μου λέει: “Τι εννοείς, Νίκο;”. Του λέω: “Πολιτισμός, τέχνη, θέατρο…”. Οταν του το έλεγα αυτό ήμουν έτοιμος. Δεν λέω ποτέ κάτι αν δεν είμαι έτοιμος να το κάνω. Εχω έρθει σε επαφή με τη Βουλγαρία, με την Αμερική ­ γιατί είναι στόχοι αυτοί, δεν ήρθαν ξαφνικά. Το ότι παίξαμε, ας πούμε, στην Τουρκία και 2.500 Τούρκοι άκουγαν “Μήδεια” και χειροκροτούσαν όρθιοι επί 20 λεπτά ­ και αυτά μπορούν να τα πουν οι ηθοποιοί γιατί αυτοί τα έζησαν περισσότερο από μένα ­ είναι γεγονός. Μου λέει λοιπόν ο Παπανδρέου: “Τι εννοείς;”. Λέω: “Υπάρχει το αρχαίο θέατρο της Φιλιππούπολης, όπου δεν έχει ποτέ παίξει ελληνικός θίασος, ελληνική φωνή δεν έχει ακουστεί. Οι Βούλγαροι κάνουν φεστιβάλ κάθε χρόνο στο αρχαίο θέατρο της Φιλιππούπολης. Προτείνω να στείλουμε μια τραγωδία και μια κωμωδία να παιχτούν εκεί”. Συνεχίζει να τρώει ο Παπανδρέου χωρίς να μιλάει. Σε λίγο μου λέει: “Και λοιπόν;”. Του λέω: “Εγώ έχω έρθει σε επαφή με τη Βουλγαρία και με την πρεσβεία μας εκεί. Ηδη ετοιμάζουμε μια τραγωδία και μια κωμωδία για το καλοκαίρι”. Παύση. “Και σε τι μεταφράζεται αυτό, Νίκο;” μου λέει. Λέω: “Γύρω στα 35 εκατομμύρια, κύριε Πρόεδρε. Είναι γύρω στους 80 ανθρώπους, μεταφορικά, αεροπλάνα και τα εκτός έδρας και… περνάμε τον πολιτισμό μας στο εξωτερικό”. “Αύριο να έχει τελειώσει το θέμα” είπε στους υπουργούς γύρω. Και έτσι τελείωσε».

Και έτσι τελείωσε....

Σήμερα στην Ελλάδα επικρατεί κυνηγητό προστίμων, φόρων και πλεονάσματος μέσα από τους θανάτους!

Την Ελλάδα την έχουν κατακρεουργήσει!! 

Μου έλεγε άνθρωπος που είναι πολύ κοντά στην τέχνη ( επαγγελματίας φωτογραφός) ότι δεν υπάρχει απολύτως ΤΙΠΟΤΑ στον Καλλιτεχνικό κόσμο εδώ και αρκετά χρόνια. Κινηματογράφος; Αστεία υπόθεση. Θέατρο; Μονοτονία και γραφικότητες. Μικρόκοσμος. Η χώρα είναι εφιάλτης! Δεν υπάρχει και ΔΕΝ ακούγεται ΠΟΥΘΕΝΆ στο εξωτερικό!! Μηδέν σε όλα! 

Έκανε και ο Ανδρέας λάθη. Αρκετά. Έκανε και ο Κούρκουλος τα δικά του. Ουδείς αλάνθαστος. Αυτό που ζούμε όμως σήμερα ΔΕΝ έχει προηγούμενο! Σε γδέρνουν ζωντανό! Σου ξεσκίζουν τις σάρκες! Με κάθε τρόπο να σε αποκολλήσουν από το παρελθόν σου!

Φτιάχουν μια χώρα ξένη προς την ψυχοσύνθεση του Ελληνα. Δημιουργούν μια ιερή βαρβαρότητα. Για παράδειγμα η πλήρης συμπόρευση με το Ισραήλ, αυτό δείχνει. Την βαρβαρότητα ως θεσμό. Ουσιαστικά η Ελλάδα με εντολή των μνημονιακών κυβερνήσεων έχει εγκαταλείψει τα εγκόσμια!!

Ένας ντελιβεράς μου χτύπησε την πόρτα καταλάθος. Είχε μια παραγγελία για έναν γείτονα. Ένας τύπος γύρω στα 35 με 40. Γεμάζος τατουάζ. Μια νεκροκεφαλή κάλυπτε τον λαιμό του. Με κοιτούσε κάπως παράξενα. Περίεργα. Κλείνοντας την πόρτα αναρωτήθηκα για το βλέμμα του...Δεν έδωσα σημασία, το άφησα να φύγει. Κι όμως. Ο ντελιβεράς δεν είναι ξένος. Κάπου τον είχα ξαναδεί. Που όμως; Μα, στο Cafe της περιοχής!!! 

Τι συμβαίνει;