Υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία αποκαλύπτεται όχι μέσα από τα μεγάλα γεγονότα, αλλά από τις φράσεις που ξεφεύγουν. Αυτή εδώ η φράση δεν είναι υπεράσπιση. Είναι ομολογία. «Όταν σου έρχεται μπουνιά, αντιδράς». Όχι. Δεν αντιδράς έτσι. Δεν είσαι μηχανισμός. Δεν είσαι ελατήριο που απελευθερώνει βία με το πρώτο ερέθισμα. Είσαι άνθρωπος ή τουλάχιστον αυτό υποτίθεται. Εδώ δεν έχουμε έναν «καυγά που ξέφυγε». Έχουμε μια νοοτροπία που θεωρεί τη βία φυσική συνέχεια της προσβολής. Αυτό είναι πολύ πιο επικίνδυνο από το ίδιο το περιστατικό. Ο 25χρονος διαβάζουμε γνωρίζει πολεμικές τέχνες. Αν αυτό είναι αλήθεια τότε το πρόβλημα δεν είναι ότι χτύπησε. Είναι ότι δεν κατάλαβε τίποτα από αυτό που υποτίθεται ότι έπρεπε αρχικά να μάθει. Οι πολεμικές τέχνες δεν είναι για να ρίχνεις πιο «σωστές» μπουνιές αλλά κατά βάση για να μη χρειαστεί να τις ρίξεις. Μετά έρχεται η δεύτερη φράση: «Δεν ξέραμε ότι ήταν ΑμεΑ». Σαν να αλλάζει κάτι. Σαν να υπάρχει μια κλίμακα: – αν είναι “κανονικός” χτύπα – αν είναι “ευάλωτος” συγκρατήσου Αυτό δεν είναι ηθική. Είναι λογιστική βίας. Η βία δεν γίνεται αποδεκτή επειδή δεν γνώριζες ποιον έχεις απέναντί σου. Γίνεται καταδικαστέα επειδή επέλεξες να την χρησιμοποιήσεις. Κι εδώ φαίνεται το πραγματικό πρόβλημα: όχι ο «νταής» Bruce Lee wannabe αλλά η κανονικοποίηση της δικαιολογίας. Μια κοινωνία που πάντα βρίσκει το «ναι, αλλά…» μετά τη γροθιά, είναι μια κοινωνία που έχει ήδη αποδεχτεί τη γροθιά. Δεν τρομάζει ότι κάποιος χτύπησε. Τρομάζει ότι υπάρχει αφήγηση που το εξηγεί. Όταν η βία αρχίζει να εξηγείται, στο τέλος αρχίζει να συγχωρείται. Κι όταν συγχωρείται, επιστρέφει πάντα πιο εύκολα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου