Equinoxe, Pt. 7

Ένα έργο τέχνης. Είναι σαν να ανοίγω το παράθυρο και να με χτυπά κρύος αέρας στο πρόσωπο. Να γυρίζω πίσω στο παρελθόν, νοσταλγώντας χαμένα πρόσωπα...

Τι να πεις στην παρακάτω φωτογραφία; Ποιος υπουργός, βουλευτής, επιχειρηματίας είχε τέτοιο εργαλείο στα μέσα της δεκαετίας του 80?? Την έβγαζαν με κουπόνια στο κόμμα οι ψυχάκηδες! Παρακαλούσαν για 100 δραχμές στα καφενεία! Το έβγαζες βόλτα το εργαλείο και σε κοίταγαν...άσε που τα βενζινάδικα της εποχής δεν είχαν αμόλυβδη. Τρόμαζες να το γεμίσεις. Επαρχία ειδικά δεν έβρισκες βενζινάδικο. Ευχαριστώ τον θεό που δεν έγινα πούστης τυχοδιώκτης όπως τα σημερινά νηστικά σκουπίδια. Περνώντας τα χρόνια καταλαβαίνεις καλύτερα τους ανθρώπους. Μεγαλώνει η επιθυμίας μας για ανθρώπους που γνωρίσαμε. Ανθρώπους έντιμους με αγάπη προς τον συνάνθρωπο.

Δεν θα βάλω ανάρτηση ΟΥΤΕ για ΠΑΟΚ αλλά ΟΥΤΕ και για εργοστάσιο. Δεν αλλάζει κάτι. Το εργοστάσιο ανατινάχτηκε από τα μνημόνια και τα παιδιά επίσης χάθηκαν από τα μνημόνια. Από τα μεγάλα αδιέξοδα της άρρωστης ελληνικής κοινωνίας. Ποιος μιλάει; Χάνονται ψυχούλες καθημερινά από τα μνημόνια, από την εκμετάλλευση, από την άγρια φτώχεια που μας έφεραν και ουδείς μιλάει. Τίποτα. Μηδέν. Η μεγάλη ανατριχίλα είναι εδώ...η χώρα μας ένα αόρατο στρατόπεδο συγκέντρωσης, με το κοινοβουλευτικό σύστημα σε παραλυσία. Τόσο ακραίο που σε κάνει να θες να αποδράσεις από παντού...

Μην εμπιστεύεστε τους δημοσιογράφους. Κοροϊδεύουν. Είναι οι ίδιοι που μας έφεραν το ΔΝΤ.  Είναι οι δημοσιογράφοι του γερου Μητσοτάκη. Η χώρα είναι κινητή νεκροφόρα. Παντού σπαραγμός. Τρόμος για το αύριο. Μια κατάσταση εφιαλτική.