Ο θάνατος του Βαλεντίνου και πριν λίγους μήνες του Αρμάνι σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για τη μόδα, το στυλ, την ελευθερία του ατόμου; Το όνομα της Μπαρντό ταυτίστηκε μεταπολεμικά με τη διαχρονική κομψότητα, τη θηλυκότητα και μια ιδέα πολυτέλειας που σήμερα μοιάζει σχεδόν αδύνατο να αναπαραχθεί.

 Η πασαρέλα, τα φλας, τα χαμόγελα, τα περιοδικά μόδας, η κομψότητα, το μπλαζέ ύφος έχουν αντικατασταθεί από μια παρακμιακή μετριότητα τα τελευταία χρόνια. Φεύγουν προσωπικότητες χωρίς να μπορούν να αντικατασταθούν. Πολυεθνικές αποφασίζουν χωρίς καμία φαντασία για το στυλ του κόσμου με τους μόδιστρους εξαφανισμένους. Η υψηλή ραπτική είναι αυτή που δίνει την ελευθερία του ατόμου μαζί με την αισθητική και όχι τα Funds.

Που βρίσκεται σήμερα ο Γαλλικός κινηματογράφος; Τίποτα. Ακόμα την Ζαν Μορό νοσταλγούν οι Γάλλοι.  Ο Ιταλικός; Ανυπαρξία. Μηδέν! Δεν θέλει και πολύ να χαθεί και η μόδα. Να γίνει ένα απλό αμερικανοεβραικό product φτηνιάρικης επιλογής. Οι Γάλλοι έχουν ξεπουλήσει τους οίκους μόδας σε σιωνιστές εδώ και αρκετά χρόνια. Tα πρακτορεία τους παράγουν πολιτική woke και τα αρώματά τους αγοράζονται αποκλειστικά μόνο από Άραβες. Είναι ακριβά, βαριά, χωρίς ταυτότητα και φουλ συνθετικά. Τους κρατούσε για χρόνια ο Καθολικός Lagerfeld που κι αυτός έφυγε...

Από τους Ιταλούς εξαρτάται τι θα κάνουν. Γάλλοι δεν πρόκειται να γίνουν. Αν τους πάρει η παρακμή, θα γίνουν τσίρκο. Η Ιταλία δεν φτιάχτηκε από αποικίες. Οι εκατοντάδες χιλιάδες Αφρικάνοι που χώνονται στα σπλάχνα της Ιταλίας τα τελευταία χρόνια, θα είναι και η καταστροφή της. Δεν υπάρχει και ο Αχιλλέας της MAX MARA για να τους εμπνεύσει. Ο μεγάλος δάσκαλος...

peri