Tι ζούμε;

 Ποιοι τους κλαίνε όλους αυτούς; Ο στρατός τους. Ο δικός τους κόσμος. 

Αυτός ο τύπος έφυγε πρόσφατα από την ζωή και ξεκίνησαν τα αφιερώματα. Τα ΜΜΕ κυριολεκτικά στο πόδι. Δημοσιογράφοι και πολιτικοί φόρεσαν πλερέζες.  Θα έλεγε κανείς ότι έφυγε ένας άγγελος. Ένας άνθρωπος των τεχνών και των γραμμάτων. Ένας άνθρωπος του πολιτισμού. Μια προσωπικότητα παγκόσμιας οικουμενικότητας, του οποίου το έργο, η σκέψη, οι αξίες ή η δράση ξεπέρασαν τα στενά σύνορα της πατρίδας του, της εποχής του ή της θρησκείας του...

Ποια ήταν η εμβέλεια του συγκεκριμένου; Τι πρόσφερε στον απλό κόσμο; Στην ψυχοσύνθεση του απλού κόσμου; Εγώ προσωπικά τον θυμάμαι με ένα τσιγάρο στο χέρι στις εξέδρες του ΟΑΚΑ. Στα επίσημα. Ο αδερφός του Βαρδή. Μια ασχήμια έβλεπα. Περιτριγυρισμένος με μπράβους μουστακαλήδες, να πετά καρέκλες, να τραμπουκίζει σε αστυνομικούς. Να ωρύεται. Να τα φτιάχνει με μικρούλες...να κυκλοφορεί με δεκάδες πάνοπλους αστυνομικούς στους δρόμους της Αθήνας...Mια φτήνια Μεξικάνικης σαπουνόπερας όπου η ηθική είναι μια απλή λέξη στα λεξικά...

Καταλάβατε γιατί δεν έχει μέλλον η χώρα; Η χώρα έχει ποτιστεί με την δικτατορία της σαπίλας..Έφυγε μας λένε ο Καπετάνιος, ο πεθερός του πρίγκιπα Νικόλαου και θα πρέπει να το "συνηθίσουμε"...μια μεγάλη απώλεια για το έθνος...